ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ!

ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ της Σόφι Κινσέλα.
Με τα βιβλία της να έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες και να έχουν πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως η Σόφι Κινσέλα δεν χρειάζεται συστάσεις από μένα. Είχα ακούσει για τη συγγραφέα της περίφημης σειράς "Ψωνίζω άρα υπάρχω" που έχει μεταφερθεί με μεγάλη επιτυχία και στον κινηματογράφο αλλά δεν είχε τύχει να διαβάσω κάποιο βιβλίο της. Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου το "Νοικοκυρά για κλάματα" και ειλικρινά πέρασα μερικές πολύ ευχάριστες ώρες διαβάζοντας το. Η Σαμάνθα, η ηρωίδα του βιβλίου, από επιτυχμένη εργασιομανής δικηγόρος στο City του Λονδίνου, από ένα γύρισμα της τύχης ή της ατυχίας αναλαμβάνει καθήκοντα υπηρέτριας σε μια έπαυλη στην αγγλική εξοχή. Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι η Σαμάνθα δεν ξέρει να βράσει ούτε ένα αβγό, όσο για την ηλεκτρική σκούπα της φαίνεται εξίσου πολύπλοκη όσο ένας πυρηνικός αντιδραστήρας. Σε γενικές γραμμές δεν έχει ίδέα από νοικοκυριό και μαγείρεμα αλλά ειναι αποφασισμένη να τα καταφέρει. Ενα πραγματικά απολαυστικό βιβλίο με απρόβλεπτες καταστάσεις, συγκίνηση και μπόλικο γέλιο. Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα για τις διακοπές και όχι μόνο.

ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΘΑΥΜΑ!

Χτες το βράδυ η Εθνική μας παραλίγο να κάνει το θαύμα! Μέχρι το 70ο λεπτό μας έκανε να ελπίσουμε ότι ίσως μπορούμε να πετύχουμε το αδύνατο. Ακόμη και εγώ που ως κυνική έλεγα ότι ο μόνος τρόπος να κερδίσουμε την Αργεντινή είναι να μην κατέβει στο γήπεδο να παίξει, ενθουσιάστηκα με την ελληνική ομάδα και άρχισα να ελπίζω σε μια ισοπαλία. Γιατί αυτή την εποχή και εγώ όπως και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού χρειαζόμαστε να πιστέψουμε ότι γίνονται και θαύματα. Χρειαζόμαστε κάτι να τονώσει τη ψυχολογία μας και να ανέβουμε σαν λαός και σαν άτομα. Αυτό το θαύμα δυστυχώς δεν έγινε αλλά και μόνο που ελπίσαμε έστω και για λίγο είναι σημαντικό. Γιατί θαύματα γίνονται καθημερινά, μικρά και μεγάλα αρκεί να έχουμε τα μάτια μας ανοικτά και να τα βλέπουμε. Μπράβο στα παιδιά της εθνιής μας που το πάλαιψαν με πάθος και μας το θύμισαν.

ΜΙΚΡΑ ΑΘΩΑ ΨΕΜΑΤΑ

Καινούργιο βιβλίο, καινούργια ηρωίδα. Κάτια Κατσούλα,άνεργη ηθοποιός και "επαγγελματίας" ψεύτρα. Τα μικρά αθώα ψέματα είναι η ειδικότης της. Τα χρησιμοποποιεί για να παρουσιάζει τη ζωή της πολύ πιο όμορφη από ότι είναι στην πραγματικότητα. Ιδού η θεωρία της: "Όλοι λέμε «λευκά» ψέματα, όσο έντιμοι και ειλικρινείς και αν είμαστε σε γενικές γραμμές. Δεν σας έχει τύχει ποτέ να περάσετε ένα άθλιο βράδυ με κάποιον και όταν στο τέλος της βραδιάς σας ρωτήσει πως περάσατε να του απαντήσετε με ενθουσιασμό «υπέροχα»; Η καλύτερη σας φίλη φοράει ένα καινούργιο φουστάνι που δεν την κολακεύει και όταν σας ρωτάει πως σας φαίνεται της απαντάτε ότι είναι πολύ όμορφο. Μη μου πείτε ότι ούτε αυτό σας έχει τύχει; Η μητέρα σας έχει μαγειρέψει μια από τις σπεσιαλιτέ της αλλά δεν την έχει πετύχει. Θα κάτσετε να της το πείτε φόρα παρτίδα; Δεν νομίζω. Μάλλον θα πείτε ψέματα ότι το φαγητό είναι υπέροχο όπως συνήθως. Αυτές είναι μερικές από τις περιπτώσεις που τα μικρά, αθώα ψέματα επιβάλλονται. Εδώ ο δρόμος της αλήθειας θα ήταν απλά σκληρότητα και μάλιστα αναίτια. Γι’ αυτό και εγώ λέω τα μικρά, αθώα μου ψέματα όταν οι συνθήκες το απαιτούν".
Οπως καταλάβατε πρόκειται για μια καλοπροαίρετη ψεύτρα που λέει ψέματα για καλό σκοπό, για να μη στενοχωρεί τους άλλους. Μόνο που δεν τα λέει μόνο για τα μικρά και ασήμαντα αλλά και για τα σημαντικά θέματα της ζωής της και τότε ξεκινούν τα μπερδέματα. Εσείς τι γνώμη έχετε; Προτιμάτε τη σκληρή αλήθεια ή τα μικρά, αθώα ψέμματα;

LONG LIVE THE KING!

O Βασιλιάς πέθανε! Ζήτω ο Βασιλιάς. Παρακολουθώ σε ζωντανή σύνδεση την επιμνημόσυνη τελετή για τον Michael Jackson και δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ για πολλά. Τόνοι μελάνι έχουν χυθεί για τον θάνατο του βασιλιά της ποπ και ατέλειωτος τηλεοπτικός χρόνος αφιερώθηκε στη ζωή και το έργο του. Τεράστια επιτυχία, δεκάδες πλαστικές, σκάνδαλα, ξανθά παιδιά με γαλανά μάτια και διάφορα αρπακτικά που καραδοκούν να σφετεριστούν τη μυθική του περιουσία, με αρχηγούς τα μέλη της οικογένειας του. Ολο αυτό το κιτς μεγαλείο αλλά και η παράνοια μιας κηδείας με εισιτήριο που μεταδίδεται δορυφορικά σε όλες τις χώρες του πλανήτη και αναμένεται να σπάσει τα ρεκόρ τηλεθέασης μου δημιουργεί αμηχανία και μερικά τετριμένα ερωτήματα. Τελικά αυτό το πλάσμα που αποκαλούμε βασιλιά, αυτό το τρομαγμένο παιδί που ο πατέρας του τον αποκαλούσε "μύτη" και έφτασε στο σημείο να εξαφανίσει τη μύτη του με αλεπάλληλες επεμβάσεις, αυτό το αγοράκι που λάτρευε τη συντροφιά των άλλων μικρών παιδών στη χώρα του Ποτέ, υπήρξε ποτέ ευτυχισμένο; Ενιωσε άραγε ποτέ καλά με τον εαυτό του, ένιωσε να τον αγαπούν; Ισως για μερικά δευτερόλεπτα όταν βρισκόταν στη σκηνή και τα πλήθη αλάλαζαν από λατρεία για το είδωλο τους, ίσως εκεί πάνω, λουσμένος στο φως των προβολέων να μην ένιωθε τόσο μόνος. Και ίσως τώρα εκεί που βρίσκεται, να παρακολουθεί όλα αυτά που γίνονται και να διασκεδάζει με τη διαδικασία της "αγιοποίησης" του που μόλις ξεκίνησε.

Facebook | Βίντεο με Εσάς

Facebook Βίντεο με Εσάς

Ο ΓΑΜΠΡΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΚΑΙ Η ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ!

Προσπαθώ εδώ και σχεδόν ένα μήνα να στρωθώ για να "γεμίσω" αυτό το blog και όλο κάτι γινόταν και δεν τα κατάφερνα μέχρι σήμερα. Παρόλο που η τεχνολογία δεν με τρομάζει και είμαι εξοικιωμένη με το διαδίκτυο, η όλη ιδέα της προσωπικής ιστοσελίδας μου έφερνε λίγο... πανικό! Και τώρα τι γράφουμε; Αν θεωρήσουμε ότι τα blog λειτουργούν και λίγο σαν ημερολόγια όπου κανείς γράφει τι τον απασχολεί τότε έχω θέμα. Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο μου και η όλη εμπειρία μου φαίνεται σαν όνειρο. Η σκέψη ότι εκεί έξω υπάρχει κάποιος ή κάποια που το κρατάει στα χέρια του και διαβάζει αυτά που έχω γράψει είναι συναρπαστική. Και επειδή το άγχος είναι δεύτερη φύση για μένα, κακώς αλλά έτσι είναι, έχω αγωνία. Αγωνία για το αν θα αρέσει, αν θα πάει καλά. Το θέμα του βιβλίου, η αναζήτηση του σωστού συντρόφου, νομίζω ότι αφορά το μεγαλύτερο κομμάτι του γυναικείου πληθυσμού. Και το περίεργο είναι ότι από ότι ακούω δεν το διαβάζουν μόνο νέες γυναίκες αλλά και οι μανάδες τους! Εμ, βέβαια, αυτές ονειρεύονται περισσότερο τον γαμπρό από ότι οι κόρες τους. Αν είστε γυναίκα σε "ηλικία γάμου" πείτε μου τι γίνεται. Η μαμά έχει αρχίσει να αγχώνεται λίγο; Σας ρίχνει σπόντες ή το θέτει στα ίσια το ζήτημα; Εχετε βαρεθεί να ακούτε "και στα δικά σου" ή "στις χαρές σου"; Γράψτε μου την προσωπική σας εμπειρία και πως αντιμετωπίζετε τις ανησυχίες της μαμάς.